Je zag het aankomen. Na jaren van klachten en allerlei onderzoeken, was de diagnose van je chronische ziekte niet echt een verrassing. Wel een schok. Wat volgde was een periode van lezen, onderzoeken van andere opties dan die je waren geboden, huilen en weer doorgaan. Je liet je er niet onder krijgen. Het woord acceptatie kon je niet horen, laat staan de vele adviezen van je omgeving, die zo goed bedoeld waren, maar zo nutteloos. Je was moe. Je realiseerde je op een dag dat het was wat het was: verder herstel was niet meer te verwachten.